Το πολιτικό σχόλιο της ημέρας: 15/7/2015

Νίκος ΒούστροςΓράφει ο Νίκος Βούστρος

Συνθήκες ανοιχτής σύγκρουσης στο κυβερνών κόμμα, ή μάλλον η δημόσια ανακοίνωση μιας από καιρό υποβόσκουσας σύγκρουσης. Η “σύγκρουση” εκτός από πολιτική είναι και ιδεολογική, καθώς τα δύο μέρη απέχουν τόσο ώστε να μοιάζουν σχεδόν δύο διαφορετικά κόμματα.

Με δεδομένο ότι δεν παραδίδουν βουλευτικές έδρες, προσπαθούν να δημιουργήσουν το μέγιστο πρόβλημα για τον πρωθυπουργό, ελπίζοντας ότι θα εκφράσουν και θα κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά το νέο αντι-αριστερο-μνημονικό χώρο.

Εκτιμώ ότι δεν θα πετύχει η στρατηγική της πλατφόρμας λόγω της ταύτισης με το εθνικό νόμισμα. Διατυπώνω δε την πρόβλεψη ότι στις επόμενες εκλογές (πολύ σύντομα) η αρ. πλατφόρμα θα περιορίσει κατά πολύ δυνάμεις – η όλη ρητορική της μπορεί να κολακεύει τους ριζοσπάστες, αλλά έχει τρομάξει το “μεσαίο χώρο” …

Ο πρωθυπουργός προφανώς δεν έχει πει την τελευταία του λέξη και κατά πάσα πιθανότητα αμέσως μετά την ψήφιση απόψε (η οποία είναι σίγουρη λόγω ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙΟΥ) θα προχωρήσει σε παραπομπή στα όργανα για διαγραφή (για να μη πάρει ο ίδιος την ευθύνη της ρήξης) και σαφώς και κυβερνητικό ανασχηματισμό. Αν όχι απόψε, αύριο είναι σίγουρο.

Read more

Περί “ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ” το ανάγνωσμα…

Νίκος ΒούστροςΓράφει ο Νίκος Βούστρος

Επειδή υποστηρίζω την προσπάθεια και για την ακρίβεια τη θεωρώ μία από τις τελευταίες ευκαιρίες αυτής της πόλης, δεν μπορώ να μη διατυπώσω την ακόλουθη κριτική σχετικά με το πως “τρέχει” το project:

1. Γιατί το Capital of Culture (πρωτεύουσα του πολιτισμού) μεταφράστηκε ως “πολιτιστική πρωτεύουσα”; Είναι το ίδιο νοηματικά; Θα ήθελα να ακούσω μια άποψη επ΄αυτού από φιλόλογο π.χ.

2. Αυτό το άτεχνο & ακαθόριστο …διπλοκαμαροειδές λογότυπο τι ακριβώς εκφράζει, τι σχέση έχει με τα Γιάννινα και πως θα βοηθήσει το branding της πόλης και πόσο πληρώθηκε;

3. Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε το από χρόνια εδραιωμένο logo με το ημικύκλιο που παραπέμπει σε θέατρο και το οποίο α) είναι έτοιμο (logo δήμου), β) εμπεριέχει πολιτιστικό εικονογράφημα, γ) παραπέμπει στην Αρχαιότητα, δ) παραπέμπει στο Βυζάντιο ε) παραπέμπει στη δημιουργικότητα;

4. Η άθλια ιστοσελίδα, από ποιον που δεν… έχει το θάρρος να βάλει το copyright του έγινε – λογικό θα τον έκραζαν και οι πέτρες, και πόσο πληρώθηκε;

Read more

Πότε θα καταλάβουμε ότι ο διχασμός μόνο δεινά φέρνει;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος Follow @nickvous Κάποτε μοιραστήκαμε σε “εθνικόφρονες” και “μιάσματα”. Παλιότερα σε “πατριώτες” και “δωσίλογους”. Ακόμη πιο παλιά σε “βασιλικούς” και “βενιζελικούς”. Φαίνεται ότι είναι ίδιον της φυλής αυτής να μη μπορεί να μονιάσει, να μη μπορεί να ομονοήσει, ακόμα και ενώπιον κινδύνων και συμφορών. Φαίνεται ότι είναι υποχρεωτικό για κάποιο ανεξήγητο λόγο να … Read more

Μια επίσκεψη στο «Μάθε να Πετάς»

Γράφει ο Νίκος Βούστρος

flight1Με μεγάλη χαρά αλλά και κάποια περιέργεια έλαβα την ευγενική πρόσκληση της κ. Όλγας Ζήση η οποία έχει την ευθύνη της λειτουργίας της σχολής χειριστών υπερελαφρών πτητικών μέσων «Μάθε να Πετάς», να επισκεφθώ τις εγκαταστάσεις και να πραγματοποιήσω δοκιμαστική πτήση στον προσομοιωτή της σχολής.

Φανατικός φίλος της πτήσης και των πτητικών μέσων, από τα παιδικά μου χρόνια, αποδέχθηκα την πρόσκληση – πρόκληση με πολύ μεγάλη χαρά και έτσι το περασμένο Σάββατο ορίστηκε το ραντεβού.

Αφού διαπίστωσα το υψηλό επίπεδο κατάρτισης και επαγγελματισμού κατά την πρώτη ενημέρωση που μου έγινε, στη συνέχεια ενημερώθηκα από τον πιλότο – εκπαιδευτή της σχολής κ. Δημητρη Πεταλά για τη χρήση του προσομοιωτή.

flight2Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, βρέθηκα στο στενό αλλά βολικό κάθισμα του προσομοιωτή, κρατώντας το χειριστήριο, να ελέγχω τα όργανα του κόκπιτ της φωτογραφίας: Εδώ ο τεχνητός ορίζοντας, εκεί το HSI, εκεί το υψόμετρο και ο ρυθμός ανόδου / καθόδου, flaps, gear, throttle, ….. , όλα στη θέση τους!

Και ξαφνικά, ανάβει η πολύ φωτεινή γιγαντοοθόνη στο σκοτεινό δωμάτιο και βρίσκομαι στο ….εικονικό αεροδρόμιο Ιωαννίνων να τροχοδρομώ με προορισμό την Κέρκυρα!

Η εμπειρία, απλά μαγική, δεν περιγράφεται με λέξεις! Πρέπει να τη ζήσεις για να καταλάβεις πως είναι η πρώτη σου απογείωση σε προσομοιωτή.

Και οι άνθρωποι του «Μάθε να Πετάς», πάντα εκεί, δίπλα, να σε βοηθούν με τις οδηγίες τους και να σε καθησυχάζουν όταν …κατευθύνεσαι (εικονικά ευτυχώς!) προς το Μιτσικέλι με …250 κόμβους την ώρα!

Μια εμπειρία απερίγραπτα μοναδική, σε κάθε της δευτερόλεπτο! Ειδικά όταν μετά από πολλούς κόπους έφτασα στην Κέρκυρα, μαχόμενος με τη ροπή στρέψης του έλικα, η οποία γύριζε το αεροπλάνο …αλλού, ο εκπαιδευτής μου αποφάσισε να δώσει εντολή «touch and go», δηλαδή προσγείωση και άμεση απογείωση χωρίς στάση. Μιλάμε για …μηχανή παραγωγής αδρεναλίνης, όχι απλά ένα προσομοιωτή!

Και όταν σκεφτεί κανείς πως υπάρχουν (πολλοί) άνθρωποι οι οποίοι αυτά ΔΕΝ τα κάνουν σε προσομοίωση, αλλά στην πραγματικότητα και στην καθημερινότητα τους, τότε πραγματικά μαθαίνεις να τους βλέπεις με άλλο μάτι και βεβαίως με απεριόριστο σεβασμό.

Και φυσικά, οι ερωτήσεις που έρχονται αυτόματα, είναι δύο:

Read more

Happy birthday μνημόνιο!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΈγραφα σε προηγούμενο άρθρο μου (Οι «Αγιάννηδες» της διπλανής πόρτας και οι δυό Ελλάδες της κρίσης): “Η χώρα μας μετράει πέντε πολύ δύσκολα χρόνια οικονομικής κρίσης. Στα χρόνια αυτά ακούσαμε πολλά – όχι πάντα αληθή ή ακριβή, γεμίσαμε επίδοξους σωτήρες οι οποίοι παρέλαζαν κυριολεκτικά μπροστά μας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από τότε, πλειοδοτώντας σε παροχές και αντιμνημονιακή επαναστικότητα προεκλογικά, για να μετατραπούν άλλοι ταχύτατα και άλλοι βραδύτερα, σε θλιβερούς συνεχιστές της κατάστασης εκείνης την οποία μανιωδώς κατήγγειλαν νωρίτερα…”

Σήμερα λοιπόν, είναι μια μέρα ορόσημο: Το παλιό γνωστό μας μνημόνιο (με τις τροποποιήσεις του φυσικά) έχει τα …γενέθλια του. Σαν σήμερα ήταν, πριν πέντε ακριβώς χρόνια όπου με …θριαμβευτικό τρόπο μας ανακοινώθηκε η προσφυγή μας στο “μνημόνιο” και τους μηχανισμούς του. Μάλιστα, για να περάσει “αναίμακτα” από το καθεστώς της εποχής, παρουσιάστηκε επικοινωνιακά σαν μια αναπόφευκτη μεν λόγω της ανάγκης μας λύση, αλλά βαθιά αλληλέγγυα δανειοδότηση από φίλους και εταίρους της “Ευρώπης” και των “διεθνών θεσμών”.

Παράλληλα, ενώ η όλη προσπάθεια υπογείως συζητείτο επί μήνες, παρουσιάστηκε στο εσωτερικό κάτι σαν ένα μεγαλειώδες και ευεργετικό δάνειο ένα άλλο σχέδιο Μάρσαλπου θα βοηθούσε δήθεν την πραγματική ελληνική οικονομία να ξεφύγει από τα προβλήματα της κρίσης χρέους – δανεισμού του 2009, η οποία ξεκίνησε ως παράγωγη της διεθνούς κρίσης του 2008 λόγω της αμερικανικής κρίσης των εκεί στεγαστικών τραπεζών.

Φυσικά, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τον Έλληνα πολίτη, το μόνιμο υποζύγιο δηλαδή που φορτώνεται διαχρονικά στην πλάτη του τις αμέτρητες ανοησίες των πολιτικών του και κυρίως των διαπλεκομένων συμφερόντων που τον καταδυναστεύουν δεκαετίες τώρα.

Υποτίθεται, ότι θα ερχόταν μια μεγάλη οικονομική βοήθεια, μαζί με την οποία, βρε αδελφέ, θα μας βοηθούσαν αυτοί οι καλοί, φιλέλληνες και φιλάνθρωποι τύποι των τραπεζών και των θεσμών να λύσουμε και τα “διαρθρωτικά μας προβλήματα” και γενικώς, να μας κάνουν ένα …εκσυγχρονισμό τέλος πάντων, γιατί ως γνωστόν είμαστε και κακομαθημένοι τεμπέληδες φοροφυγάδες, στο κάτω κάτω.

Αυτή ήταν η κυρίαρχη προπαγάνδα της εποχής και μεταξύ μας, δεν έλλειψαν οι αφελείς που το πίστεψαν.

Λίγο το ότι μας αρέσουν τα εύκολα συμπεράσματα και οι αφορισμοί, λίγο το μεσογειακό ταμπεραμέντο μας που μας κάνει να ξεχνάμε την ευθυκρισία και την επιστημονική ανάλυσηστο σπίτι, λίγο που έχουμε αυτή τη διαχρονική ελληνική φαντασίωση το να περιμένουμε δηλαδή το μεγάλο …γκουρου – σωτήρα που θα μας σώσει, δεν θέλαμε και πολύ να τα πάρουμε στα σοβαρά αυτά τα πράγματα…

Ποια όμως ήταν η πραγματικότητα;

… ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ …

Read more

Οι «Αγιάννηδες» της διπλανής πόρτας και οι δυό Ελλάδες της κρίσης

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΗ χώρα μας μετράει πέντε πολύ δύσκολα χρόνια οικονομικής κρίσης. Στα χρόνια αυτά ακούσαμε πολλά – όχι πάντα αληθή ή ακριβή, γεμίσαμε επίδοξους σωτήρες οι οποίοι παρέλαζαν κυριολεκτικά μπροστά μας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από τότε, πλειοδοτώντας σε παροχές και αντιμνημονιακή επαναστικότητα προεκλογικά, για να μετατραπούν άλλοι ταχύτατα και άλλοι βραδύτερα, σε θλιβερούς συνεχιστές της κατάστασης εκείνης την οποία μανιωδώς κατήγγειλαν νωρίτερα…

Και ο έλληνας; Ο πολίτης; Αυτός που μερικοί από αυτούς τους υπερφίαλους σωτήρες αρέσκονται να τον αποκαλούν «απλό» – λες και οι ίδιοι είναι …διπλοί, μετράνε για δύο… Αλλά με το παραμορφωτικό φίλτρο της ματαιοδοξίας τους είναι πολύ πιθανό να θεωρούν εαυτόν σημαντικότερο από την «πλέμπα», οπότε να τους φαίνεται δίκαιος ο διαχωρισμός.

Που βρίσκεται ο πολίτης λοιπόν; Και που η κοινωνία συνολικά;

Βρίσκεται σε μια κατάσταση ακραίων αντιθέσεων. Δεν θα είναι υπερβολή να μιλήσει κανείς για δυο παράλληλες Ελλάδες, έντονα αντιφατικές όπου η μία αποστρέφεται βαθιά την άλλη και οι οποίες καθώς περνάει ο καιρός αποστασιοποιούνται όλο και περισσότερο.

Έχουμε την κοινωνία των «Αγιάννηδων» οι οποίοι σαν άλλοι ήρωες του κλασσικού μυθιστορήματος του Βίκτωρος Ουγκό, μερικοί εντελώς εξαθλιωμένοι μετά από χρόνια στην ανεργία ή χρόνια στην ανέχεια και τη φτώχεια και άλλοι ένα τελευταίο σκαλί πριν την απόλυτη εξαθλίωση προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν τον επιούσιο, να μεγαλώσουν παιδιά, να διατηρήσουν ότι με κόπο έχτισαν τα προηγούμενα χρόνια, να βρουν ένα λόγο αισιοδοξίας για το αύριο.

Είναι οι «Αγιάννηδες» αυτοί, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, τα θύματα μιας άκρως ανάλγητης πολιτική τάξης η οποία έχει σαλπίσει κατά μέτωπο επίθεση εναντίον τους, τα προηγούμενα χρόνια, αφαιρώντας τους με τη βία ευημερία, αξιοπρέπεια και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και τη φυσική τους υπόσταση.

Η εγχώρια πολιτική τους βομβαρδίζει βέβαια συνεχώς με …μεγάλες ιδέες, όπως «ισχυρή ελλάδα» (παλαιότερα), «ευρωπαϊκή οικογένεια», «κοινό & ισχυρό νόμισμα» – λες και η ισχύς ενός νομίσματος συνεπάγεται ωφέλεια και για όσους το χρησιμοποιούν – και άλλες διάφορες τέτοιες θεωρίες του τίποτα, με απώτερο σκοπό πάντα να τους κρατά σε μια στάση μη αντίδρασης και υπάκουης συγκατάβασης στις όσες πράξεις εκείνοι μονομερώς για το “καλό μας” αποφασίζουν.

Αυτό το τμήμα της κοινωνίας ακόμα και σήμερα που μιλάμε, είναι οι άνθρωποι του μόχθου και της άδικης φορολόγησης, οι οποίοι συνήθως δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα από τα εισοδήματα και την περιουσία τους και φορολογούνται αγρίως, όχι μόνο για τις ανάγκες του φόρου εισοδήματος, αλλά και από τους έμμεσους φόρους, τα διάφορα τέλη & χαράτσια, τα δικαιώματα υπέρ τρίτων και ότι άλλο έχουν κατά καιρούς σκαρφιστεί οι διάφοροι επιτήδειοι οι οποίοι έτυχε να έχουν νομοθετική ικανότητα κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Τα παραδείγματα, απειράριθμα, και το χειρότερο, διαχρονικά αυξανόμενα

Πόσοι και πόσοι δεν βρέθηκαν αντιμέτωποι με κατασχετήρια από τα ληστρικά χαράτσια ακινήτων ή από άδικους φόρους, τόκους και προσαυξήσεις για διάφορες υποχρεώσεις ή «υποχρεώσεις» επιχειρήσεων, οι οποίες ούτε προκάλεσαν την κρίση, ούτε ευθύνονται για την άθλια διαχείριση της

Ποιος μπορεί να μείνει απαθής μπροστά στην περίπτωση της φτωχής γυναίκας η οποία μετά από πέντε χρόνια ανεργίας σκέφτηκε να πουλάει κουλούρια στο δρόμο, με αποτέλεσμα να της επιβληθεί τερατώδες πρόστιμο με το αστείο αιτιολογικό ότι δεν είχε «άδεια επαγγέλματος».

Ή ποιος μπορεί να υποκριθεί ότι δεν έμαθε το περιστατικό της Χαλκίδας όπου μητέρα και γιος έπεσαν από μπαλκόνι (25/2/2015) μετά από τη διακοπή της πενιχρής αναπηρικής σύνταξης, λόγω μνημονιακών απαιτήσεων;

Ή τους εκατοντάδες χιλιάδες σε ευρισκόμενους σε απόγνωση, καθώς παρ’όλη την εργατικότητα τους, η κρίση και η υπερφορολόγηση κατέστρεψε τις επιχειρήσεις τους και βρίσκονται να χρωστούν ταυτόχρονα σε εφορίες, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με δημεύσεις και φυλάκιση, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου!

Από την άλλη μεριά, υπάρχει η κοινωνία των βολεμένων, είτε αυτοί είναι κρατικοδίαιτοι είτε όχι, οι οποίοι στην Ελλάδα έχουν πάντα τον τρόπο τους να καταφέρνουν αυτό που θέλουν, να φτιάχνουν νόμους στα μέτρα τους ή να μην εφαρμόζουν με διάφορα τερτίπια και παραθυράκια τους υφιστάμενους, να βρίσκουν τρόπους να αμείβονται πλουσιοπάροχα και να μην παράγουν απολύτως τίποτα.

Read more

Όλα τα είχαμε, το BAIL IN μας έλλειπε!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας Τις επόμενες μέρες θα μετατραπεί σε εθνικό νόμο (θα ενσωματωθεί στο εσωτερικό δίκαιο) η Ευρωπαϊκή Οδηγία 2014/59/ΕΕ με την οποία καθιερώνεται το λεγόμενο BAIL IN των τραπεζών, δηλαδή το να μπορούν κατά το δοκούν και ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ οι εποπτικές αρχές (λέγε με Ε.Κ.Τ.) να προχωρούν … Read more

Πόσο πιθανό είναι ένα “grexit”;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας Ο άτυπος και μη θεσμικός όρος “grexit” είναι ένα εφεύρημα το οποίο πρωτοακούστηκε στο δημόσιο διάλογο περίπου στα μέσα του 2012, λίγο πριν τις τότε διπλές βουλευτικές εκλογές και την αναμενόμενη αβεβαιότητα πολιτική και οικονομική που δημιουργήθηκε τότε, ως επακόλουθο φυσικά των πολιτικών εξελίξεων. … Read more

Ο γερμανικός κυνισμός και η “βοήθεια” των εταίρων

Γράφει ο Νίκος Βούστρος Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας Σήμερα στο περιθώριο της συνόδου των G20 ο γερμανός υπουργός οικονομικών κ. Σόϊμπλε προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Δεν είμαστε εμείς που έχουμε ανάγκη ένα πρόγραμμα. Η Γερμανία δεν έχει ανάγκη ένα πρόγραμμα. Είμαι έτοιμος να δώσω όλη τη βοήθεια που θέλουν, αλλά, αν δεν … Read more

Ποια οικονομία θα υπηρετήσει η κυβέρνηση; Των αριθμών ή των ανθρώπων;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΤα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε ως χώρα στη δίνη μίας από τις χειρότερες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις που έχει ποτέ βιώσει αυτός ο τόπος. Έννοιες οι οποίες μέχρι τότε αφορούσαν τους οικονομολόγους και όσους ασχολούνταν με τη χάραξη οικονομικής πολιτικής, έννοιες όπως το έλλειμμα, το δημόσιο χρέος, τα ισοζύγια πληρωμών, τα πλεονάσματα κ.α. έγιναν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας.

Έννοιες χρηματοοικονομικές όπως τα spreads (περιθώρια επιβάρυνσης σε επιτόκια δανεισμού μέσω ομολόγων, σε σχέση με ομόλογο αναφοράς και εν προκειμένω με το γερμανικό) και τα C.D.S. (Credit Default Swaps – ασφαλιστήρια αντιστάθμισης έναντι κινδύνου χρεοκοπίας), έγιναν κυρίαρχα ζητήματα της καθημερινότητας μας αλλά δυστυχώς και της πολιτικής επικαιρότητας και της αντιπαράθεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Καταλαβαίναμε – δεν καταλαβαίναμε, δεν είχε σημασία. Ήταν για το καλό μας!

Αναδείχτηκαν σε κυρίαρχα ζητήματα οι παραπάνω έννοιες, προβάλλοντας μια τεχνοκρατική ή ακόμη χειρότερα, μια λογιστική πλευρά της οικονομίας, ξεχνώντας ή απλά παραμελώντας το γεγονός ότι η οικονομία είναι σχέσεις & αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι συμβιώνουν στα πλαίσια μιας κοινωνίας και ΟΧΙ οι αριθμοί που καταγράφουν τις σχέσεις αυτές.

Βρέθηκαν οι έννοιες αυτές από επιστημονικά εργαλεία να είναι “καραμέλες” για προπαγανδιστική χρήση, στα χέρια ανίδεων ανθρώπων, οι οποίοι σου διέλυαν με ευκολία τη ζωή και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι εργάζονται για το καλό σου, για τη σωτηρία σου!

Έτσι, ζήσαμε το προηγούμενο διάστημα τη “θεοποίηση” του όρου «ανάπτυξη» την οποία οι τότε ηγεμονεύουσες πολιτικές δυνάμεις είχαν αναγάγει σε ιερό δισκοπότηρο της οικονομίας – Λες και η αύξηση ενός μεγέθους, συνεπάγεται αυτόματα και ευημερία των ανθρώπων που αφορά, ή λες και μοιράζεται το αποτέλεσμα σε όλους με τον ίδιο τρόπο…

Βιώσαμε την επικοινωνιακή μονομανία των “πρωτογενών πλεονασμάτων” όπου η επικρατούσα τότε άποψη ήταν ότι ακόμα και αν πεθαίνουν άνθρωποι, θα πρέπει το λογιστικό αποτέλεσμα να είναι θετικό (*κερδοφορία), διαφορετικά θα …θύμωναν οι “αγορές” ή οι “εταίροι” και ποιος ξέρει τι θα επακολουθούσε…

Δεχθήκαμε απίθανες και τελείως αστήρικτες ισοπεδωτικές απόψεις και θεωρίες του τύπου “μαζί τα φάγαμε” να συζητώνται σοβαρά και να αποτελούν και ψόγο προς την κοινωνία, αντί να της δίνονται απαντήσεις και εξηγήσεις.

Παρακολουθήσαμε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αντί να κατεβάζει από ντροπή το κεφάλι και να ζητάει συγνώμη, να συκοφαντεί συλλήβδην τον πολίτη, να τον υβρίζει και να τον …φορολογεί!

Είδαμε μετά από 50 και πλέον χρόνια, συμπατριώτες μας να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, σε αναζήτηση καλύτερης μοίρας, θεωρώντας τη χώρα αυτή τελειωμένη, πράγμα που είχε να συμβεί από τη δεκαετία του ’50 και του ’60.

Για όλα λοιπόν τα παραπάνω και για πολλά ακόμη που δεν χωρούν σε αυτή την κατά βάση οικονομική ανάλυση, φτάσαμε στο εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής, τη σημαντική νίκη των δυνάμεων της αριστεράς, η οποία κατά τη γνώμη μου αποτελεί ορόσημο στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, μόνο και μόνο για το γεγονός ο Έλληνας πολίτης αψήφισε το φόβο και επεχείρησε με απολύτως δημοκρατικό τρόπο να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να ασκήσει το ύψιστο δικαίωμα του: αυτό του αυτοκαθορισμού του πολιτικού & οικονομικού του μέλλοντος.

Όμως, να είναι σίγουρη η νέα κυβέρνηση και η αριστερά γενικότερα ότι όσο μεγάλη και ιστορική και αν ήταν αυτή της η νίκη, τόσο θορυβώδης και παταγώδης θα είναι η αποκαθήλωση της σε περίπτωση που διαψεύσει τις προσδοκίες του σοφού ελληνικού λαού που της εμπιστεύθηκε το τιμόνι της χώρας στην κρισιμότερη ίσως συγκυρία από συστάσεως νεοτέρου ελληνικού κράτους.

Read more